Afganistan

Zacofanie gospodarcze Afganistanu pogłębiła trwająca od 1978 r. wojna domowa oraz spowodowane nią zniszczenia. Podstawą gospodarki jest niskotowarowe i dość prymitywne rolnictwo, które przynosi prawie 50% produktu narodowego, oraz hodowla owiec. Uprawy, skupione głównie na równinie Baktrii, są możliwe dzięki sztucznemu nawadnianiu (75% ziem uprawnych jest nawadnianych). Co roku ponad 1/5 gruntów ornych obsiewana jest pszenicą. Oprócz niej uprawia się kukurydzę, jęczmień, ryż, sezam, buraki i trzcinę cukrową, brzoskwinie, winorośl, morele oraz cytrusy. Nawadniane tereny przynoszą plony dwa razy w roku. Pierwsze zbiory obejmują pszenicę, jęczmień i soczewicę, drugie - ryż, kukurydzę i proso. Na bezkresnych stepach rozwija się głównie ekstensywna hodowla bydła, owiec, kóz, koni i wielbłądów, prowadzona przez plemiona koczownicze. Dawniej produkcja żywności zaspokajała potrzeby Afganistanu. Po latach wojen, kiedy zniszczeniu uległa 1/3 gruntów ornych, mieszkańcom coraz częściej w oczy zagląda głód. Prowadzi to do stopniowego wyniszczania społeczeństwa. Średnia długość życia mieszkańców jest jedną z najniższych na świecie (42,5 roku), a wynosząca około 30% śmiertelność niemowląt - najwyższą. Afganistan ma znaczne zasoby surowców mineralnych (gaz ziemny i ropa naftowa, rudy żelaza, ołowiu, złoto, srebro, miedź, węgiel kamienny, lazuryt, sól, talk, uran), które są wykorzystywane w niewielkim stopniu lub w ogóle nie są eksploatowane. Niedawno zaczęto wydobywać gaz ziemny i węgiel. Powstały zakłady przemysłu elektromaszynowego, w tym montownia samochodów. Stosunkowo najlepiej rozwinięty jest przemysł przetwórczy, szczególnie bawełniany i wełniany. Rzemiosło (produkcja dywanów, biżuterii, tkanin jedwabnych, wyrobów skórzanych i metalowych) wytwarza około 40% wartości całej produkcji przemysłowej, co dobitnie świadczy o zacofaniu gospodarczym kraju. Największymi ośrodkami przemysłowo-handlowymi są ponadmilionowy Kabul oraz prawie 230-tysięczny Kandahar.